წლებია, არაფერი დამიწერია.

ახლა, როცა ამ განვლილ წლებს თვალს ვავლებ, ვხვდები, რამდენი რამ მომხდარა. რამდენჯერ მინანია, ნეტავ ყოველდღიურად რომ მეკეთებინა ჩანაწერები, დღეს როგორი საინტერესო იქნებოდა მათი გადაკითხვა-მეთქი. რამდენი ამბავი, ემოცია თუ პატარა დეტალი გამახსენდებოდა, რომლებიც დროთა განმავლობაში მეხსიერებიდან შეუმჩნევლად ქრება.

მაგრამ რასაც ვეღარ შევცვლი, ვეღარ შევცვლი. ალბათ სჯობს, წერა იქიდან გავაგრძელო, სადაც ახლა ვარ.

ამ ზაფხულს ბერლინში ჩემი ცხოვრების მეცამეტე წელი დაიწყო.

ცამეტი წელი… თითქოს არც ისე ბევრია, მაგრამ როცა უკან ვიხედები, მგონია, მთელი ცხოვრება გავიდა. იმდენი რამ მოხდა, იმდენი რამ შეიცვალა. ზოგჯერ მგონია, რომ ამ წლებში ერთიანად გავიზარდე.

ამ ცამეტ წელიწადში დავქორწინდით, დაიბადნენ მარიამი და დათა, დავასრულეთ უნივერსიტეტები, დავიწყეთ მუშაობა, ნელ-ნელა ავაწყვეთ ჩვენი ცხოვრება. თითქოს ეს ყველაფერი ჩვენი ცხოვრების მთავარი ეტაპები იყო, რომელთა გარშემოც დანარჩენი ამბები ვითარდებოდა.

ძალიან საინტერესო წლები გავიარეთ. იყო ბევრი სიხარული, უამრავი სირთულე, გაურკვევლობა და გამოწვევა. თუმცა სირთულეებიც ხომ გვზრდის? ზოგჯერ სწორედ ისინი გვასწავლიან ყველაზე მეტს, მაშინაც კი, როცა იმ მომენტში ამას ვერ ვაცნობიერებთ.

ახლა კი მგონია, რომ ცხოვრების კიდევ ერთი საინტერესო ეტაპი იწყება.

ეტაპი, როცა შვილები იზრდებიან და ყოველდღე აკვირდები მათ განვითარებას. ხედავ, როგორ ყალიბდებიან პატარა ადამიანებად, როგორ იძენენ საკუთარ ხასიათს, როგორ გიყურებენ, გისმენენ და ცდილობენ, რაღაცები ზუსტად შენსავით გააკეთონ.

და ამ დროს ხვდები, რომ შენც ისევ იზრდები, უბრალოდ უკვე სხვანაირად.

ხანდახან ვფიქრობ, რა სწრაფად გადის დრო. თითქოს სულ ახლახან ჩამოვედი ბერლინში, უამრავი გეგმითა და მოლოდინით, და აი, უკვე ცამეტი წელი გავიდა.

და მაინც, რაც უფრო მეტი დრო გადის, მით უფრო ხშირად ვფიქრობ, რა საინტერესოა ცხოვრება.

ალბათ სწორედ ამიტომ ღირს ამ ყველაფრის ჩაწერა.

თუნდაც ცამეტი წლის დაგვიანებით.